Afgelopen zondag landde ik op San Fransisco Airport, op weg naar de eBay campus in San Jose om daar vier weken aan de slag te gaan bij eBay Research Labs.
In Amsterdam ben ik uitgezwaaid door Bonnie en Lijda. Na een vlucht van ruim tien uur over o.a. Ijsland, Groenland en Canada (erg mooi allemaal) zette ik eindelijk voet op Amerikaanse bodem.
Op het vliegveld werd ik er uitgepikt voor een uitgebreide controle. Alle tassen open, een grote zwarte meneer die allemaal dingen uit m'n koffer pakt en vraagt wat het is. De Fisherman's Friend vond hij wat verdacht - dat kende hij niet. Of ik m'n tas zelf had ingepakt, vroeg hij. Ik natuurlijk braaf ja knikken om te voorkomen dat 'ie nog fanatieker zou gaan zoeken naar iets dat er niet was.
Toen begon over de cadeautjes. Bonnie had heel lief een paar cadeautjes voor mij ingepakt en er een datum opgeschreven wanneer ik die mocht openmaken. Dan stond deze meneer natuurlijk niet aan; hij was nieuwsgierig wat er in zat. Ik heb gelukkig weten te overtuigen dat het wel erg sneu was als hij die nu zou gaan openmaken nadat Bonnie ze met zoveel liefde had ingepakt.
Dennis, die een aantal maanden geleden naar de States verhuisd is, pikte mij op vanaf
het vliegveld waarna we samen met Chris - eerst Product Manager bij Marktplaats, nu Strategic Manager bij Kijiji in de VS - bij Dennis thuis gebarbequed hebben. Doodmoe was ik, maar het was gezellig en erg fijn dat ik niet gelijk zelf naar San Jose hoefde te rijden. Dennis' huis kijkt uit op de skyline van San Fransisco.
Na ons tegoed te hebben gedaan aan hamburgers, hotdogs en bier heeft Chris me bij mijn hotel afgezet. 't Was inmiddels al een uur of negen, 6 uur Nederlandse tijd, dus ik had er die dag alweer 24 uur opzitten. Ik was dan ook blij dat ik op bed kon.
De volgende dag was het Labor Day en kon ik dus gelukkig uitslapen. Nou ja.., ik stond natuurlijk al vroeg naast m'n bed vanwege de jetlag. 'We invite you to our complimentary breakfast', staat geschreven op een papiertje dat op de koelkast hangt. Ik dus naar de receptie, op zoek naar dat ontbijt want ondanks alle hotdogs en hamburgers rammelde ik van de honger. Goed, mijn eerste kennismaking met het Amerikaans ontbijt: scrambled eggs, gebakken aardappeltjes, hamburgers, taco's, pannenkoeken, donuts, bagels, ... Na lang zoeken toch nog iets gevonden dat door kon gaan als een 'normaal' ontbijt. Rare jongens, die Amerikanen. Wie eet er nou aardappelen, taco's en hamburgers als ontbijt? Yuk.
Later die ochtend ben ik mijn huurauto gaan ophalen bij San Jose Airport. Ik kon meerijden met een busje van het hotel - dat scheelde weer een taxi. Bij het autoverhuurbedrijf aangekomen vroegen ze mij wat voor auto ik wilde. Ik mocht ook voor een paar dollar 'upgraden' naar een luxere klasse en dan een cabrio meepakken alleen begonnen ze ook over allemaal lastige dingen over verzekeringen. Of een 'Cruiser' goed was, vroeg de meneer achter de balie. 'Fine, whatever, as long as it drives and has got GPS.', antwoordde ik. Ik kreeg een papiertje in m'n handen gedrukt met een vaknummer waar de auto voor me klaar stond. En ja hoor, natuurlijk.. bij m'n vak aangekomen blijkt dat een 'Cruiser', een 'Chevrolet PT Cruiser', nou net dat model auto te zijn waarvan ik altijd moet gniffelen als ik iemand er in zie rijden. Grmbl. Nou ja, hij heeft tenminste airco en is niet zo belachelijk groot. Ik heb er een fotootje van gemaakt:
Goed, dus ik m'n auto ingestapt, adres van het hotel ingetoetst op de GPS en naar de uitgang van het verhuurbedrijf gereden. Daar stond een man met een tulband op die de papieren nog even doornam, vertelde hoe ik moest rijden en mij een goede rit toewenste. Zijn instructies daar lette ik niet zo goed op, ik had immers GPS.
Na een paar honderd meter begon de GPS tegen me te schreeuwen. Een Tom Tom is het niet, uit deze tettert luid een heel kunstmatige stem die mij gebied linksaf te slaan. Gehoorzaam als ik ben sla ik linksaf. En even later zie ik de man met de tulband weer. Hij lacht even vriendelijk als ik voorbij rijd. En weer zegt de GPS me linksaf te slaan. En weer staat de man met de tulband langs de weg. Nu zwaait 'ie enthousiast. En weer zegt de GPS ... nou ja, je snapt 't wel. Dus ik reed rechtdoor. Weg van de man met de tulband.
Na twintig minuten rijden ben ik, ondanks de grappen van de GPS, zonder al te veel ellende weer terug bij het hotel. Ik had onderweg een Taco Bell gezien, niet ver van het hotel. Ik besloot de auto even te laten voor wat hij was en naar de Taco Bell te lopen. Grote vergissing. Dat 'dichtbij' bleek een mijl of twee te zijn, het was buiten boven de 28 graden, en alle Amerikanen die voorbij reden keken me aan alsof ze nog nooit iemand over die straat hadden zien lopen. Vervelender was toen ik me bij de Taco Bell had volgevroten en dat hele stuk weer terug moest lopen. 'Volgende keer maar met de auto', mompelde ik in mezelf.
De rest van de dag heb ik het lekker rustig aangedaan en op tijd op bed gegaan. De dag er na zou ik mijn eerste dag op de campus doorbrengen.
Wordt vervolgd.
Labels: ebay, san francisco, united states
